“Het cellofaan dat ben jezelf”

Frappant dat creatie van het niets ons afgelopen vrijdag onder meer heeft gebracht bij de vraag Wie ben ik? En dat om bij die kern te komen het nodig is om het cellofaan om jezelf af te wikkelen. En dan blijkt het cellofaan jezelf te zijn… Zit daaronder dan die leegte waarvoor we bang zijn (zie Foudraine vorig bericht)? Samen met andere ontdekkingen, zoals cocreatie als bijdragen aan iets dat groter is dan jezelf en verantwoordelijkheid als gevoelde beperking, een interessante gedachte. Is het ‘het ik’ dat creëert en toch ook ons afhoudt van creatie en ons scheidt van het geheel? Als het cellofaan dat we misschien wel zelf zijn… Of iets dat groter is dan jezelf, zoals de kunstenaar die zich als een kanaal voelt bij het creëren van een kunstwerk… Het avondje anders is elke keer anders en bijzonder. Zoals iemand vrijdag zei: in één avond deel je meer met mensen die je niet kent dan met anderen in 20 jaar tijd. Er is dus veel creatie mogelijk vanuit het niets!